Skomentuj:
Aby ocenić zaloguj się lub zarejestrujX
- Zaprosiłem was, żeby się pożegnać - oświadczył uroczyście nasz przyjaciel. - Złożyłem w pracy wypowiedzenie. Mieszkanie i samochód sprzedałem. Wyjeżdżam w podróż dookoła świata. A jak wrócę, zostanę piosenkarzem.
Salwom śmiechu nie było końca. Ale kumpel naprawdę wyjechał.
Gap year, czyli przerwę w życiu na włóczęgę młodzież na Zachodzie zna od lat i zażywa niemal masowo. W Polsce to pomysł kaskaderski. Rodzice rozpaczają, partnerzy odchodzą, znajomi stukają się w głowę, a skorporowana brać w szklanych biurowcach wytrzeszcza zdumione gały. Zostawić karierę? Przyszłość? Wydać wszystko na wakacje? Pogrzebać ciężko postawione fundamenty? Wyautować się na własne życzenie? Zabawić się, żeby potem nie mieć do czego wracać? W naszym nowomieszczańskim kraju to wciąż opowieść o zwykłym szaleństwie. Ale, o dziwo, takich ludzi jest coraz więcej.
Im jestem starszy, tym bardziej szlak mnie trafia, że nie miałem swojego gap year. Jasne, trochę jeździłem po świecie, ale nigdy tak bez celu, z taką dozą wolności, bez jakichkolwiek czasowych ograniczeń. Zazdroszczę. Może kiedyś
Lubię patrzeć na backpakerów, trawelersów, włóczykijów, współczesnych nomadów. Na ulicy Koasan w Bangkoku przetacza się ich mrowie. W oczy rzucają się ci, którzy właśnie wysiedli z samolotów. Bladzi europejczycy w czystych, markowych ciuchach i turystycznych butach, obładowani wielkimi kolorowymi plecakami. Po kilku tygodniach podróży wtapiają się w resztę. Ich skóry są spalone, noszą zwiewne, tajskie ciuchy, klapki zamiast butów, szyje i nadgarstki obwieszają koralikami, a plecaki mają zakurzone i wypłowiałe od słońca. Niemal każdy ma w ręku wygnieciony egzemplarz ?Lonley Planet?. Upodabniają się do siebie, trudno odróżnić, kto skąd pochodzi. Po kilku miesiącach zostaje jedynie akcent.
Gdy brakuje kaski na dalszą podróż, pracują w barach, uczą w miejscowych szkołach angielskiego, zastają wolontariuszami za jedzenie i dach nad głową. Albo czekają na wsparcie od rodziców przy placówkach Western Union.
Są takie miejsca, jak Zipolite w południowym Meksyku, Goa w Indiach, Zanzibar w Tanzanii, gdzie w nocy przy ogniskach i barach na plażach ludzie z całego świata godzinami snują opowieści o podróżach, niewiarygodnych przygodach i awanturach.
Dla jednych to długa wycieczka, dla innych ucieczka. Od wyścigu, pieniędzy, kariery, pracy, korporacji, rodziców, małżeństw, koniunktury i sympatii szefa. A nawet jeśli nie są aż tak radykalni, to z pewnością uciekają od mainstreamowego przemysłu turystycznego, wypasionych wczasów all inclusive, od spoconych grubasów prażących się nad basenami i ich wrzeszczących dzieci. Co prawda mój doświadczony przyjaciel jest zdania, że także backpakerzy także uprawiają rodzaj turystyki stadnej i między bajki można włożyć dyrdymały o wtapianiu się w miejscowe kultury. Jednak dla mnie włóczęga to dużo szlachetniejsza forma zwiedzania świata.
Po jakimś czasie niemal wszyscy wracają. Wskakują w garniturki i zanurzają się w życie sformatowane. Mój kumpel też wrócił po roku. Wrócił trochę inny, odmieniony. Ale niczego nie stracił. Wielkie korporacje wciąż witały go z otwartymi rękami. Niestety nie został piosenkarzem.
Mikołaj Lizut
źródło: Redbulletin
